จิงๆแล้วไม่อยากเล่า แต่ไม่รุ้จะทำอะไรดี แอบหนีมานั่งอัพบล็อค....
รัก..คืออะไรงั้นเหรอ ตอนแรกผมก้ไม่รุ้หรอก มารุ้อกทีก้ต่อเมื่อผมได้ไปหลงรักใครบางคนเข้าแล้ว ใครๆหลายคนก้คงรุ้ว่าเค้าคนนั้นเปนใคร
ครั้งแรกที่เจอสถานที่นั้นคือ Shibuya วันที่ 25 สิงหาคม 2548 เปนวันเลี้ยงฉลองวันเกิดผมที่เพื่อนๆพากันไปจัดให้ที่นั่น...แล้วก้ได้เจอกับเค้า....ผมตามเค้าไปถึงประเทศไทย เกือบ 3เดือนที่ตามตื้อเค้าอยู่ตั้งนาน สุดท้ายวันที่ 11 ตุลาคม 2548 เค้าก้รับรักผมจรได้...ผมไม่มีวันลืมวันนี้เปนอันขาด...
เค้าชวนผมมาอยุ่ด้วย ดีใจจนแทบตัวลอย ผมรีบกลับไปที่ห้องพักเก็บเสื้อผ้าและของใช้ส่วนตัวออกมาจากห้องจนหมด พร้อมรีบเช็คเอาท์ออกทันที ความดีใจนั้นผมเก็บไม่อยู่จนต้องยิ้มออกมาคนเดียว...เค้ารักผมใช่มั้ย?
พอมาถึงบ้านของเค้า ผมถึงกับต้องตกใจ บ้านเปนเทาว์เฮาส์ 2 ชั้นที่เค้าก้เพิ่งย้ายมาเพิ่มอยุ่กับผม มีบ้านใหญ่อยุ่อีกต่างหาก ผมมีความสุขทุกวันที่ได้อยู่เคียงข้างเค้า เกนเค้ายิ้มให้กับผม...ผมรักเค้าหมดทั้งใจ....
ได้ไปเที่ยวที่โรงเรียนของเค้า..เพื่อนๆของเค้าน่ารักมาก จับเค้าไปแต่งตัวเปนผู้หญฺง น่ารักมากจิงๆ...แต่ท้ายสุดผมก้โดนด้วยไม่ไหวเลย....
พวกเรา 2 คนอยู่ด้วยกันจะเรียกว่ามีความสุขดี ก้คงจะอย่างนั้น...แต่ก้มีเรื่องที่ต้องให้โกรธกันเปนบางครั้ง..แต่ก้เค้าใจกันด้วยดี....และผมก้ไม่เคยคิดแม้แต่จะโกรธเค้าเลยซักครั้ง...
พวกเราตกลงจะกลับมาเยี่ยมพ่อ-แม่ผมที่นี่กัน...เลยพากันกลับมาสิ้นเดือน......
วันแรกที่มาญี่ปุ่นครั้งนี้...ผมคงคิดผิดที่กลับมา เพียงแค่วันแรกที่ได้เที่ยวที่ญี่ปุ่น...เค้าก้บังเอิญเหล่สายตาไปในโฮสต์คลับย่านกินซ่าพอดี...เค้าค้างอยุ่นานมากจนผมสงสัย มองเข้าไปด้านในเหนผู้ชายหน้าดี ดูมีเสน่ห์กว่าที่คิด เปนถึงนัมเบอร์ 1 ของร้าน มิน่าล่ะ...เค้าถึงมองตาไม่กระพริบ...วันแรกนั้นผมก้ทำเฉย
วันต่อมาเค้าก้ไปที่ย่านนั้นอีกโดยมีผมไปด้วย...ผู้ชายคนนั้นออกมาต้องรับทันทีที่ยังไม่เอ่ยปาก พลางส่งสายตาที่ผมไม่เข้าใจให้กับเค้า.......มันหมายความว่างยังไง..
พอเข้าวันที่ 3 มีโทรศัพท์เข้ามา...เปนเสียงของผู้ชายคนนั้น เค้าเปนคนไปให้เบอร์เหรอ? ผมถามแล้วก้บอกว่าป่าว ดูท่าตัวเค้าเองก้ตกใจเหมือนกัน...ผมเริ่มกลัวว่าซักวันจะมีคนมาแย่งคนที่ผมรักที่สุดคนนี้ไป...
จนถึงเมื่อวาน....ก้ไปที่โฮสต์คลับนั่นอีก ผู้ชายคนเดิมออกมาต้อนรับ...คุยกันได้ซักพัก ผมจึงเบี่ยงขอตัวไปเข้าห้องน้ำ และผมไม่น่าออกมาเลย ถ้าออกมาแล้วได้ยินคำว่า...."รัก" จากปากผู้ชายคนนั้นให้กับเค้า....
พอกลับมาบ้าน..เค้าเองก้ยังคงตกใจไม่หาย ผมไม่รุ้ว่าเค้าจะคิดยังไงก้ผู้ชายคนนั้น แต่เค้าคงชอบเหมือนกัน ผมกลัว....กลัวว่าจะเสียเค้าไป...
ทำไมน้ำตามันไหลไม่หยุด....ผมไม่ได้พูดอะไรออกไปซักคำเลย เพราะรัก...รักมาก ถึงไม่อยากพูดออกไปให้เค้าลังเล อยู่ที่ว่าเค้าจะเลือกใคร ผมเปนแค่คนที่เดินผ่านเข้ามาในชีวิตของเค้า ไม่ได้มีสิทธิ์ที่จะเปนเจ้าของเค้าตลอดไป แต่ทำไมล่ะ..ทำไม
ผมรักคุณมาก...รัก....รักมากกว่าชีวิตของตัวเอง ผมไม่เคยรักใครเท่านี้นมาก่อนเลยนะ โย..
ส่วนตัวคุณเองอาจจะมีสิทธิ์ที่จะเปนเจ้าของเค้า ผมจะไม่ขัดขวาง อยู่แต่ที่ว่าเค้าจะเลือกใคร ไม่คุณก้ผม...คาซุยะ
